เมื่อข้าพเจ้า โดน แทก อ๊ะ อ๊ะ แต่ยังไม่โดน แท็กซ์ นะ

เมื่อดิฉันโดน Taggggggg มาจาก คุณกวางตุ้ง เพื่อนรักเพื่อนสนิทสุดแสนเี่ยวแดนเนรมิต แถมยังโดนมันหมายตาเป็นคนแรกอีกด้วย ก็เลยต้องจำใจ เอาเรื่อง ลับๆ (แต่พอบอกไปมันยังจะลับอีกมั้ย ) เอาเป็นว่าเรื่องลับๆ ที่อยากเปิดเผยดีก่าเนอะ
๑. หญิงสาวแสนสวย อย่างดิฉันเริ่มเรื่องแรกก้ต้องเริ่มกันด้วยเรื่องความรักสิเจ้าค่ะ
ขอบอกค่ะว่า เป็นดรคบ้าดาราคนเด่นคนดังมาตั้งแต่เด้กๆ เท่าที่จำความได้ และเป้นที่จดจำของเพื่อนๆ สมัยเรียนประถมมาจนถึงบัดนี้ ก็คือ พี่เจ เจตริน นี่แหละค่ะ ของเค้าดีริงนะคะ เพราะทำให้ดิฉันคลั่งไคล้มาได้ยาวนานๆๆๆๆๆ ไม่ร้ว่านานขนาดไหน แต่คิดถึงขนาดว่า ลูกของเราจะออกมาชื่ออะไรดี โอ้พระเจ้าจอร์จมันเว่อร์มาก 
แต่พอโตขึ้นถึงระดับเรียนมหาลัย ก็แอบมีความรักแบบลุ่ม ลุ่ม ดอน ดอน ไม่เป็นหลักเป็นแหล่ง ไอ้เค้ารักเรา เราไม่ชอบ ไอ้เราชอบเค้าเค้าเกลียดเราก็เยอะ แต่ไปไปมามา ในที่สุดดิฉันก็มาเจอตัวจริงค่ะ ขอบอกว่า ของเค้าดีจริงนะคะ เพราะตั้งแต่จบปีสอง มาจนถึงบัดนี้ (อย่าไปนับเลยว่ากี่ปี เดี่ยวคนอ่านจะจับอายุได้) ก็ตกหลุมรักแบบถอนตัวไม่ขึ้น เรียกว่าหยุดไม่ได้แล้วทุกๆ อย่าง ใจของฉันนั้นรักเะอตั้งแต่เราได้พบฟน้า สบสายตากันแหละกัน ใันเป็นความรักที่โอเว่อรืมากค่ะ ดิฉันก้ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่เค้าได้กลายมาเป็นแรงบันดาลใจ สำหรับเหยื่อหนุ่มลายต่อๆ ไปที่ดิฉันจะได้กล่าวถึงค่ะ เนื่องจากว่า บุรุษทุกผู้ จะต้องมีองค์ประกอบดังนี้ค่ะ (มาจากพี่หมีโพล่าแบรื สุดที่เลิฟของดิฉัน) ว่าด้วย         + เค้านั้นต้องตัวขาว            + เค้านั้นต้องมีความยาว เอ้ยความสูงเกินกว่า 180              + เค้านั้นต้องมีความล่ำบึ้ก เปรียบประหนึ่ง หมีน้อยๆ                   + เค้านั้นตัวใหญ่ แต่เค้านั้นต้องใจดี รักเด้ก               สุดท้าย จากพี่หมีขั้วโลกขาวโพล่าแบร์ ก็ก่อให้เกิด การตกหลุมรัก บุคคลดังต่อไปนี้ค่ะ พี่นภ พรชำนิ (เคยคลั่งไคล้หนัก เพราะพี่นภเหมือนเค้าของดิฉันที่สุดแล้ว แต่มาเริ่มเสื่อมรัทธา เอ้ย เสือ่มถอย ตอนที่เค้าแต่งงาน ผู้ชายมีครอบครัวดิฉันไม่ฝักใฝ่ค่ะ คนต่อมา คือ พี่บอย ตรัย ภูมิรัตน ที่พัฒนาความสัมพันธ์ จนมาเป็นพี่ชายที่แสนดีของดิฉันเอง อย่างทุกวันนี้ คนต่อมา ที่กำลังหลงไหลได้ปลื้ม ก็คือ คุณปลื้ม ม.ลงณัฏฐกรณ์ เทวกุล ค่ะ โอ๊ย คนนี้บอกว่าปลื้มสุดๆ ของตอนนี้เลยค่ะ ปลื้มกันแบบไม่ให้เค้าได้รู้ตัวด้วย แหม.... อย่าให้ลังเลได้กลับไทยนะ 


๒. เรื่องที่สอง ต้องบอกว่าเป็นเรื่องที่ทำให้ใครหลายๆ คนได้ประหลาดใจกันมานักต่อนักค่ะ อันเนื่องจากเมือ่ดิฉันได้โตขึ้นจนมีการมงานทำเมื่อสอง สาม ปี ที่ผ่านมา ความที่เป็นคนไม่ไปไหน ไม่กล้าออกจากจังหวัด ก็ได้เปลี่ยนไป เริ่มทำตัวเป็นสาวมั่น แบคแพค ไปนั่นนี่ ทั้งๆ ที่ตอนเรียนอยู่เนี่ย ขนาดเลิกทำงานกลุ่มตอนตีสอง ดิฉันยังต้องกลับไปนอนบ้านเลยค่ะ เริ่มด้วยทริปป์ แรก เดินทางไปเสม็ด เกาะช้าง กะเพื่อนเป็นกลุ่มๆ และเราก็เริ่มเปิดบริสุทธิ์แบกแพคเกอรืเที่ยวแรกกะกว่งตุ้งที่หัวหิน ตามมาด้วย การเดินทางออกนอกประเทศอย่างเป็นทางการ เนื่องจากได้ทำหนังสือเดินทางเล่มแรกในชีิตเป็นครั้งแรก ที่หลวงพระบาง ประเทศลาว ต่อด้วยทริป เกาะเต่า และในที่สด ก็คือการเดินทางไกลแต่เพียงผู้เดียวมายังประเทสไทยไกลจากไทยมากที่สุด เพราะอยู่ฝั่งตรงข้ามกันเลยอย่าง อเมริกา ตอนนี้ก็จะ 11 เดือนแล้วค่ะ ที่จากอกแม่มา เฮ้อ คิดถึงบ้น และคิดถึผู้ชายหล่อๆ ที่ไทยจังค่ะ ๕๕๕๕

๓. เรื่องที่สาม เอาไงดีหว่า ชักจะหมดมุขแล้ว เอางี้ก็แล้วกันค่ะ พวกคุณเคยมีความสัมพันธ์อันแนบแน่นกับสิ่งของหรืออะไรบ้างรึเปล่าค่ะ ที่ถ้าขาดสิ่งนั้นไปจะทำให้ถึงขั้นนอนไม่ได้ เอาเลยทีเดียว ส่วนดิฉันมาค่ะ นั่นก็คือ ผู้ชาย เอ้ยไม่ใช่ "หมอน" ต่างหากค่ะ หมอนใบนี้มีชื่อว่าหมอนล้วง ที่มาที่ไปก็คือ ดิฉันชอบเอามันมาล้วงมาคลำมาบี้มาดมมาขยำ ให้หนำใจก่อนนอน เรียกว่า ถึงยังไม่ตายก็นอนตาหลับได้ถ้ามีหมอนใบนี้ พกพาไปด้วยกันทุกที่ค่ะ ทริปแรกที่ออกเดินทาง เนื่องจากความเหนียงยาน ของมันซึ่งมีสภาพไม่ต่างจากผ้าห่ม เพื่อนคนนึงถึงกับออกปากว่า หน่อยนี่มันรอบคอบนะ มาต่างจังหวัดยังเอาผ้าห่มมาด้วย ที่ไหนได้ ๕๕๕๕ ตอนนี้มันก็นั่งมองดิฉันตาปริบๆ อยู่ข้างๆ ค่ะ แต่อย่ามาทำตัวน่ารักยังไม่ถึงเวลาขอแก เอาแค่หอมฟอดใหญ่ๆ ไปหนึ่งทีแล้วกัน เดี๋ยวตอนนอนค่อยเจอกันนะจ้ะ

๔.เริ่มที่สี่แล้ว เย้ๆๆๆๆ ดิฉัน มีฉายาค่ะ ฉายาที่ตัวเองตั้งเอง และเพื่อนๆ ก็ชอบเรียก ว่า "ลังเล" ที่มาก็คือดิฉันไปอ่านเจอจากหนังสือกึ่งๆ ไดอารี่เล่มนึง เธอได้เขียนเก่วกับความเป็นโรคลังเลลิซึ่มของเธอ ซึ่งเมื่ออ่านแล้ว ช่างเหมือนกะดิฉันซะนี่กระไร ตอนนี้มาก็เลยกลายเป็นสาวลังเล ขอบอกว่า ดิฉันลังเลได้หมดทุกเรื่องทุกราวเลยนะคะ ตั้งแต่ผู้ชายที่มักจะเข้ามาทีเดียวสองคน แต่ถ้าไม่มีก้จะไม่มีเลย เรื่องการงาน เรื่องโน่นนี ตัดสินใจอะไรไม่ได้สักที ล่าสุดนี่ จะซื้อรองเท้า onisuka tiger สักคู่ เชื่อมั้ยค่ะ นั่งลังเลอยู่ได้ระหว่างสีสองสี สุดท้ายก็ต้องตัดใจ ๕๕๕๕  มีใึครในที่นี้เป็นโรคลังเลลิซึ่มแบบดิฉันบ้างรึเปล่าค่ะ

๕. เรื่องที่ห้าซะที เหนือ่ยวุ้ย เรื่องที่ห้าบ้าเห่อ อืมม เอาไงดีว่ะเนี่ย จะไม่มีอะไรแล้วความลับ อ้อ รู้แล้ว เรื่องนี้ดีกว่าค่ะ ดิฉันเนี่ยไม่เคยเป็นคนชอบกินของหมักของดองเลยค่ะ เพราะว่า ตอนเด็กๆ สมัยประถม เคยกินมะม่วงดอง แล้วอ้วกแตกออกมาเหลืองๆ เขียวๆ เพราะกินมะม่วงดอง แล้วมันทรมานมาก จนทำให้ตอนนี้ไม่เอาเด็ดขาด ตอนอ้วกแตกนี่นะคะ ขอบอกว่า คนเค้ากำลังเดินทางกลับบ้าน ออกมาจากห้องเรียนกันร่วมร้อย ไอ้เราก็สุดที่จะอดกลั้นไหว อ้วกพรุ่งพรวดออกมาเป็นสายซะอย่างงั้น หยี มากๆ เลยค่ะ ใครที่เคยกินมะม่วงดอง คงจะนึกภาพอ้วกของดิฉันออกนะคะ ๕๕๕ แล้วจะกล้ากินกันอีกมั้ยเนี่ย 
จบข่าวค่ะ 

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่